سلام.

دیشب پس از چند ماه مبارزه بی امان با دندانهای عزیزم بالاخره تسلیم دکتر شدم و رفتم دندانپزشک و ای کاش نمی رفتم. همین الانش که دارم با اینجا مطلب می نویسم نصف صورتم تو کما رفته! بیچاره دکتر هر چی بی حسی میزد انگار داشت آب خنک تزریق میکرد. فعلا که دست به نقد عصب کشی کرد و پانسمان و گفت برو تا یکشنبه که پرش کنم. دیشب یکی از بدترین شبهای عمرم بود. اینقدر درد کشیدم که خدا میدونه. اینکه میگن خدا نصیب دشمن هم نکنه همینه. به قول مسعود شصتچی مادر جان!

برو بچه های عزیز وبلاگی من کمی سرم شلوغ شده و کمتر میرسم بیام. زمان زیادی را به اینوستمنتم گذاشتم و لذا ممکنه دیر به دیر بیام. اما همیشه به یادتون هستم